Sosyal medya uygulamaları bize, bir başka kullanıcınınkiyle paralel ama bize özgü evrenler sunmakta çok iyi. Bu başarı farklı düşüncelerle karşılaşmanın pek mümkün olmadığı bir durumu da beraberinde getiriyor. İnternetin bugünkü doğasını anlamamızda yardımcı olan yankı fanuslarının gerçekliği hala tartışmalı.
230 milyon Twitter kullanıcısının e-posta adreslerinin internete sızdırıldığı iddia edildi. Bu, bugüne kadar yaşananların en risklisi ya da en büyüğü olmasa da uzmanlar veri sızıntılarının yaratabileceği risklerin altını çiziyor.
Bir bilginin doğruluğuna şüpheyle yaklaşma dürtüsünü özetlemek için şüphe kasını kullanıyoruz. Merak etmek ve şüphelenmek tekrar ettikçe güçlendiği için bunu vücudumuzdaki diğer kaslara benzetiyoruz.
Hakkındaki gelişmeleri takip etmekte zorlandığımız Twitter, Covid-19’a ilişkin yanlış bilgi içeren paylaşımlarla mücadele etmek için yürüttüğü politikasını habersizce durdurdu. Yanıltıcı bilgi politikası ihlal eden 11 binden fazla hesap askıya alınmıştı. Bu hesapların geri dönüp dönmeyeceği ise belirsiz.
Araştırma Google reklamlarının aşı karşıtlığını besleyen, iklim değişikliğini görmezden gelen ve kırılgan demokrasileri daha da istikrarsızlaştıran internet sitelerine gelir sağladığını ortaya koyuyor.
Bir kişi veya kurumun kimliğine bürünen taklit hesaplar kimi zaman şaka amaçlı, kimi zaman ise kasten gündem yaratmak için yanlış bilgi yayıyor. Fakat en gerçekçi taklit hesaplarını bile tespit etmenin yöntemleri var.
Tanınmış kişilerin isimleri ve fotoğraflarını kullanarak oluşturulan sosyal medya hesapları, şüpheli ya da taraflı bilgileri yaymak için bir yöntem olarak kullanılabiliyor.
Nobel Barış Ödülü sahibi Maria Ressa ve Dmitry Muratov, 113 imzacıyla gazeteciliği destekleme ve dezenformasyonla mücadele etmenin yollarını on maddede detaylandırdı.
Twitter, platformdaki yanlış bilgilerin moderasyonuna yönelik özgün fakat eleştirilere hedef olan yaklaşımı Birdwatch’ı genişleteceğini açıkladı.
Meclise gelen “dezenformasyon yasası” teklifi, ne yenilikçi ne de etkisi kanıtlanmış bir formül öneriyor. Aksine, yanlış bilgiyi hapisle cezalandıran ülkelerde, sorunun daha da büyüdüğü biliniyor. Metindeki muğlaklıklar ile konunun taraflarının yasa yapım sürecine dahil edilmemesi de, uygulamayla ilgili sansür şüphelerini besliyor.
